«مرکوبه» واژهای عربیتبار در زبان فارسی است که به هر وسیله یا موجودی گفته میشود که انسان بر آن سوار میشود و از آن برای جابهجایی استفاده میکند. این واژه بیشتر برای حیوانات سواری مانند اسب، استر، الاغ و شتر به کار میرود که در گذشته نقش اصلی در حملونقل انسان داشتهاند. «مرکوبه» به خود وسیله یا حیوان اشاره دارد، نه به عمل سوار شدن، و به همین دلیل در متون توصیفی و قدیمی کاربرد فراوانی داشته است. این واژه معمولاً در زبان امروزی کمتر به کار میرود و بیشتر در کتابها، متون ادبی و فرهنگهای لغت دیده میشود. از نظر معنایی، «مرکوبه» مفهومی کلی دارد و شامل هر چیزی میشود که توانایی حمل انسان را داشته باشد، نه فقط یک حیوان خاص. بنابراین، «مرکوبه» به هر آنچه انسان بر آن سوار میشود، مانند اسب، استر و موارد مشابه، گفته میشود و واژهای قدیمی با کاربرد توصیفی است.
مرکوبه
لغت نامه دهخدا
مرکوبه. [ م َ ب َ ] ( ع ص،اِ ) مرکوبة. تأنیث مرکوب که نعت مفعولی است از مصدر رکوب. رجوع به مرکوب شود. || مرکوب. مرکب. برنشستنی:
مرکوبه خویشتن بدو داد
تاگردن آهوان شد آزاد.نظامی.
