مرکله

( مرکلة ) مرکلة. [ م ُ رَک ْ ک َ ل َ ] ( ع ص ) مؤنث مرکل که نعت مفعولی است از مصدر ترکیل. || أرض مرکلة؛ زمین کوفته به سمهای اسبان. ( منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ).