محرس

بی‌دفاع، بی‌حفاظ

محرس. [ م ُ رِ ] ( ع ص ) نعت فاعلی از احراس. مقیم شونده در جایی روزگاری. ( آنندراج ). آنکه روزگاری در جائی مقیم شود. ( منتهی الارب ) ( از ناظم الاطباء ).