محتلز

لغت نامه دهخدا

محتلز. [ م ُ ت َ ل ِ ] ( ع ص ) نعت فاعلی از احتلاز. گیرنده حق. محتلج. ( منتهی الارب ). گیرنده حق کسی. ( از منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ).