قنطا

لغت نامه دهخدا

قنطا. [ ق ِ ] ( معرب، اِ ) دوایی است که آن رابه فارسی خون سیاوشان و به عربی دم الاخوین خوانند. ( برهان ) ( ناظم الاطباء ). رجوع به تحفه حکیم مؤمن و فهرست مخزن الادویه شود.