لغت نامه دهخدا
قطاف. [ ق ِ ] ( ع مص ) تنگ تنگ رفتن و کند رفتن و بد رفتن. ( از اقرب الموارد ): قطف قطفاً و قطافاًو قطوفاً؛ ضاق مشبها و بطؤ و اسأت السیر و ابطأت، و یا قطاف اسم است نه مصدر، گویند فی دابته قطاف؛ ای ضیق فی المشی. ( اقرب الموارد ). || ( اِ )گام تنگ. ( منتهی الارب ) ( اقرب الموارد ). || موقع چیدن میوه. ( اقرب الموارد ). هنگام انگور درودن. ( منتهی الارب ). قَطاف. ( اقرب الموارد ). || ج ِ قِطْف، به معنی خوشه انگور. ( اقرب الموارد ).
قطاف. [ ق َ ] ( ع اِ ) هنگام چیدن میوه. ( اقرب الموارد ) ( منتهی الارب ). رجوع به قِطاف شود. || دایه و کنیزک. ( منتهی الارب ). علم للامة. ( اقرب الموارد ).
