فظظ

فظظ. [ ف َ ظَ ] ( ع مص ) درشتخوی گردیدن. ( منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ). رجوع به فظاط و فظاظة شود.

[ویکی الکتاب] تکرار در قرآن: ۱(بار)