غائظ
لغت نامه دهخدا
غائظ. [ ءِ ]( ع ص ) نعت فاعلی از غیظ. آنکه غیظ آرد:
و سمیت غیاظاً و لست بغائظ
عدواً و لکن الصدیق تغیظ.حضین بن منذر.
فرهنگ فارسی
نعت فاعلی از غیظ آنکه غیظ آرد.
غائظ. [ ءِ ]( ع ص ) نعت فاعلی از غیظ. آنکه غیظ آرد:
و سمیت غیاظاً و لست بغائظ
عدواً و لکن الصدیق تغیظ.حضین بن منذر.
نعت فاعلی از غیظ آنکه غیظ آرد.