عبداﷲاباد

( عبداﷲآباد ) عبداﷲآباد. [ ع َ دُل ْ لاه ] ( اِخ ) دهی است از دهستان حومه بخش مشیز شهرستان سیرجان. واقع در 6هزارگزی شمال باختری مشیز و 20هزارگزی خاور راه مالرو کبوترخان مشیز. ناحیه ای است کوهستانی سردسیر و 193 تن سکنه دارد. آب آن از قنات تأمین میشود. محصولاتش غلات و حبوبات است. اهالی به کشاورزی اشتغال دارند.راه مالرو دارد. ( از فرهنگ جغرافیائی ایران ج 8 ).
عبداﷲآباد. [ ع َ دُل ْ لاه ] ( اِخ ) دهی است از دهستان حومه بخش مرکزی شهرستان آباده. واقع در 1500گزی شمال باختر آباده و شوسه شیراز به اصفهان ناحیه ای است جلگه ای و معتدل. 200تن سکنه دارد. آب آن از قنات تأمین میشود. محصولاتش غلات، انگور و جالیزکاری است اهالی به کشاورزی و باغبانی اشتغال دارند. از صنایع دستی آنجا گیوه بافی است. راه فرعی دارد. ( از فرهنگ جغرافیائی ایران ج 7 ).
عبداﷲآباد. [ ع َ دُل ْ لاه ] ( اِخ ) دهی است از دهستان ریوند بخش حومه شهرستان نیشابور و 12هزارگزی جنوب نیشابور. ناحیه ای است واقع در جلگه و معتدل است. و 24 تن سکنه دارد. آب آن ازقنات تأمین میشود. محصولاتش غلات است اهالی به کشاورزی اشتغال دارند. ( از فرهنگ جغرافیائی ایران ج 9 ).
عبداﷲآباد. [ ع َ دُل ْ لاه ] ( اِخ ) دهی است از دهستان گرمخان بخش حومه شهرستان بجنورد. واقع در 15هزارگزی شمال خاوری بجنورد و چهارهزارگزی جنوب راه شوسه بجنورد به نجف آباد. ناحیه ای است واقع در جلگه. معتدل و 387 تن سکنه دارد. آب آن از رودخانه تأمین میشود. محصولاتش غلات، بنشن است. اهالی به کشاورزی و مالداری اشتغال دارند.راه مالرو دارد. ( از فرهنگ جغرافیائی ایران ج 9 ).
عبداﷲآباد. [ ع َ دُل ْ لاه ] ( اِخ ) دهی است از دهستان تحت جلگه بخش فدیشه شهرستان نیشابور. واقع در هیجده هزارگزی شمال فدیشه. ناحیه ای است جلگه ای معتدل و 368 تن سکنه دارد. آب آن از قنات تأمین میشود. محصولاتش غلات است. اهالی به کشاورزی و کرباس بافی اشتغال دارند.راه مالرو دارد. ( از فرهنگ جغرافیائی ایران ج 9 ).
عبداﷲآباد. [ ع َ دُل ْ لاه ] ( اِخ ) دهی است از دهستان دربقاضی بخش حومه شهرستان نیشابور. واقع در 18هزارگزی جنوب خاوری نیشابور.ناحیه ای است جلگه ای، معتدل. 761 تن سکنه دارد. آب آن از قنات تأمین میشود. محصولاتش غلات است. اهالی به کشاورزی و مالداری اشتغال دارند. راه مالرو دارد. مزار خواجه ریحان و مزارع سیدآباد و خلیل آباد در شمال این ده واقع است. ( از فرهنگ جغرافیائی ایران ج 8 ).