لغت نامه دهخدا
طابیثا. ( اِخ ) ( به معنی آهو ) زنی که خود از شاگردان مسیح بود در یافا و تمامی قوم، وی را بواسطه اعمال حسنه اش دوست میداشتند و پس از آنکه سرای فانی را بدرود گفت و او را کفن نمودند بقول پطرس، خداوند وی را زنده فرمود. ( اعمال رسولان 36/9، 40 ).
