شنعاء
لغت نامه دهخدا
شنعاء. [ ش َ ] ( ع ص ) تأنیث اشنع. زشت و قبیح. ( از اقرب الموارد ): حاضران از آن داهیه دهیا و حادثه شنعا تعجب نمودند. ( ترجمه تاریخ یمینی ص 298 ). و رجوع به اشنع شود. || عیرة شنعاء؛ گورخر ماده بسیار زشت. ( از منتهی الارب ).
جمله سازی با شنعاء
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید. گزارش محتوای نامناسب
💡 او با انجام آن عمل شنیع و شنعاء، باعث شد که اعتبار و آبروی خود را در میان همسایگان و دوستان قدیمیاش برای همیشه از دست بدهد.
💡 در داستانهای قدیمی، شخصیتهای شرور همیشه با انجام کارهای شنعاء و بیرحمانه سعی داشتند قدرت خود را بر دیگران و ساکنان آن منطقه نشان دهند.
💡 هیچکس نمیتواند از انجام یک حرکت شنعاء و ناصواب در حضور مردم چشمپوشی کند، زیرا این کار با تمامی ارزشهای اخلاقی و انسانی در تضاد است.