شمس الدین محمد بن یحیی اسیری لاهیجی

[ویکی فقه] اَسیری ِ لاهیجی، شمس الدین محمد بن یحیی بن علی گیلانی د ۹۱۲ق / ۱۵۰۶م، عارف، شاعر و از مشایخ سلسله نوربخشیه که «اسیری » تخلص می کرد و بدان شهرت یافت.
از سال ولادت او اطلاع دقیقی در دست نیست. اینکه برخی از معاصران او را متولد حدود سال ۴۰ق دانسته اند
حسن فسایی، فارس نامه ناصری، ج۱، ص۱۹۵، به کوشش منصور رستگار فسایی، تهران، ۳۶۷ش.
اسیری در زادگاه خود مقدمات علوم ظاهری را فرا گرفت و درد «عشق معرفت » در او پیدا شد و در رجب ۴۹ با یکی از ابدال همان نواحی آشنایی حاصل کرد و به راهنمایی او به خدمت سیدمحمد نوربخش که در آن هنگام در روستای شَفت، از نواحی گیلان، اقامت داشت، رسید
محمد اسیری لاهیجی، اسرار الشهود، ج۱، ص۵۲-۵۶، به کوشش برات زنجانی، تهران، ۳۶۵ش.
اسیری سالها در خدمت خانقاه به سر برد. او خود این مدت را ۶ سال یاد می کند
محمد اسیری لاهیجی، مفاتیح الاعجاز فی شرح گلشن راز، ج۱، ص۸۶، به کوشش محمدرضا برزگر خالقی و عفت کرباسی، تهران، ۳۷۱ش.
...