سلیمان بن عبدالله بحرانی

سلیمان بن عبدالله بحرانی از فقیهان، محدثان، رجال‌شناسان و شاعران برجسته شیعه در قرن یازدهم و دوازدهم هجری قمری بود که در منطقه بحرین به دنیا آمد و به همین سبب به «بحرانی» و نیز به دلیل انتساب خانوادگی به «ستراوی» شناخته می‌شود. او در سال ۱۰۷۵ قمری متولد شد و از کودکی به تحصیل علوم دینی پرداخت و در نوجوانی حافظ قرآن گردید و در جوانی به مرتبه اجتهاد و فقاهت رسید. وی در محیط علمی بحرین که در آن زمان از مراکز مهم علمی شیعه به شمار می‌رفت رشد کرد و به دلیل توانایی علمی و قدرت استنباط، به ریاست دینی آن منطقه دست یافت. سلیمان بحرانی علاوه بر فقه و اصول، در علم حدیث، رجال و تاریخ نیز تبحر داشت و آثار متعددی در این زمینه‌ها از خود به جا گذاشت. از مهم‌ترین ویژگی‌های علمی او استقلال رأی و جرأت در اظهار نظرهای فقهی بود که در برخی موارد با دیدگاه مشهور مخالفت داشت. از جمله نظریات فقهی او می‌توان به دیدگاه‌هایی خاص در باب طهارت آب قلیل، وجوب قنوت و وجوب عینی نماز جمعه اشاره کرد. او همچنین آثار متعددی نگاشت که از میان آن‌ها کتاب «معراج اهل الکمال الی معرفة الرجال» در علم رجال شهرت بیشتری دارد. سلیمان بحرانی در کنار تدریس و تألیف، شاگردان برجسته‌ای نیز تربیت کرد که بعدها از علمای مهم شیعه در بحرین شدند و مسیر علمی او را ادامه دادند. وی در سال ۱۱۲۱ قمری در حدود چهل و پنج سالگی درگذشت و در زادگاه خود به خاک سپرده شد. در مجموع، او یکی از چهره‌های اثرگذار علمی در تاریخ فقه و حدیث شیعه به شمار می‌رود که نقش مهمی در گسترش علوم دینی در بحرین ایفا کرد.