زکره

لغت نامه دهخدا

( زکرة ) زکرة. [ زُ رَ ] ( ع اِ ) خیک شراب و سرکه. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ) ( ازاقرب الموارد ). ج، زُکَر. رجوع به همین کلمه شود.

خیک و شراب و سرکه جمع زکر