ذوشویس

لغت نامه دهخدا

ذوشویس. [ ش ُ وَ ] ( اِخ ) موضعی است. ( منتهی الارب ). و در المرصع بیت ذیل آمده است:
و نبئت قومی و لم اتهم
اجدّوا علی ذوشویش حلولا.بشامةبن الغدیر.