لغت نامه دهخدا
ذرق الطیر. [ ذَ قُطْ طَ ] ( ع اِ مرکب ) فضله پرندگان. || خرفطان. بنتومة. رقعةالفارسیة. عنم. داود ضریر انطاکی در تذکره گوید: ذرق، یطلق علی روث الطیور و کل مع اصله. و اذا قید بذرق الطیور فالبنتومة. و ابن البیطار در مفردات آرد: هو النبات المعروف بالیونانیة بالبنتومة.
