لغت نامه دهخدا
دویت دار. [ دَ ] ( نف مرکب ) دوات دار. داوی. ( یادداشت مؤلف ): امیر چون رقعه بخواند بنوشت و به غلامی خاص داد که دویت دار بود. ( تاریخ بیهقی چ ادیب ص 159 ). و رجوع به دوات دار شود.
برای دسترسی سریع و آسان میتوانید لغت یاب را نصب کنید
برای نصب لغت یاب در ios لطفا آیکون
را زده و گزینه Add to Home Screen را انتخاب کنید.
مایل به دریافت اعلان فال ویدیویی روزانه هستید؟