لغت نامه دهخدا
دارفزین. [ رَ ]( اِ ) صفه و سکو و دکه، که در پیش خانه ها بجهت نشستن سازند. ( برهان ). || تکیه گاه. ( برهان ). رجوع به دارابزین، دارآفرین و داربزین شود. || پنجره. ( انجمن آرا ).
دارفزین. [ رَ ]( اِ ) صفه و سکو و دکه، که در پیش خانه ها بجهت نشستن سازند. ( برهان ). || تکیه گاه. ( برهان ). رجوع به دارابزین، دارآفرین و داربزین شود. || پنجره. ( انجمن آرا ).
=دارافزین