دائمه مطلقه با ممکنه عامه در شکل سوم

دائمه مطلقه با ممکنه عامه در شکل سوم، یکی از انواع قیاس‌های منطقی در منطق صوری و از زیرمجموعه‌های قیاس مختلط در شکل سوم است که در آن صغری از نوع قضیه دائمه مطلقه و کبری از نوع قضیه ممکنه عامه تشکیل می‌شود. قیاس مختلط به قیاسی گفته می‌شود که مقدمات آن از قضایای موجهه، یعنی قضایایی با جهات مختلف ضرورت، امکان یا دوام، ساخته شده باشد. در این نوع ساختار، ترکیب دو قضیه با جهت‌های متفاوت، نتیجه‌ای با جهت مشخص تولید می‌کند. در حالت خاص این ضرب، صغری بیانگر یک حکم دائمی و مطلق درباره موضوع است، در حالی که کبری بیانگر امکان عام وقوع یا عدم وقوع یک نسبت است. بر اساس قواعد منطق در شکل سوم، اگر کبری از نوع قضایای غیر وصفیه باشد، جهت نتیجه تابع جهت کبری خواهد بود. بنابراین در این ترکیب، نتیجه نهایی از نظر جهت، «ممکنه عامه» خواهد بود. برای مثال، اگر گفته شود «هر انسانی دائماً ناطق است» به عنوان صغری و «هیچ انسانی سنگ نیست بالامکان العام» به عنوان کبری، نتیجه به صورت ممکنه عامه به دست می‌آید. این ساختار نشان‌دهنده دقت منطق ارسطویی و اسلامی در تحلیل استنتاج‌های قیاسی است. هدف از بررسی چنین ضرب‌هایی، تعیین شرایط صحت استنتاج و جهت‌گیری منطقی نتیجه است. در مجموع، این نوع قیاس مختلط ابزاری برای تحلیل دقیق روابط ضروری و ممکن در گزاره‌های منطقی به شمار می‌آید.