لغت نامه دهخدا
خوقاء. [ خ َ ] ( ع ص ) مؤنث اخوق. زن یک چشم و گول. ( از منتهی الارب ) ( از تاج العروس ) ( ازلسان العرب ). ج، خوق. || فراخناک. وسیع.
- بئر خوقاء؛ چاه فراخ. ( از منتهی الارب ) ( از تاج العروس ) ( از لسان العرب ).
- مفازة خوقاء؛ بیابان فراخ.
|| گرگین. ( منتهی الارب ).
- ناقة خوقاء؛ شتر ماده گرگین. ( منتهی الارب ) ( از تاج العروس ) ( از لسان العرب ).
