این واژه در زبان عربی و در متون لغوی فارسی به صورت یک واژه کهن به کار رفته است و در منابع لغوی برای آن دو معنای اصلی ذکر شده است. در یک کاربرد، «خجاف» جمع واژه «خجیف» دانسته شده و به عنوان یک صورت جمعی در متون قدیمی مورد استفاده قرار گرفته است. در کاربرد دیگر، این واژه به عنوان صفتی برای توصیف انسان به کار میرود و به معنای فردی متکبر، مغرور و دارای رفتار آمیخته با نخوت و خودبزرگبینی است. در این معنا، «خجاف» به شخصی اشاره دارد که در رفتار اجتماعی خود حالت برتریطلبی و بیتوجهی به دیگران نشان میدهد. همچنین در برخی توضیحات لغوی، این واژه برای بیان فردی به کار میرود که بدخلق، تندخو و دارای رفتاری ناپسند و غیرملایم است. از نظر بار معنایی، «خجاف» معمولاً جنبه منفی دارد و برای نکوهش اخلاقی یا رفتاری افراد استفاده میشود. این واژه در متون کهن بیشتر برای توصیف شخصیتهای اجتماعی و اخلاقی به کار رفته و کمتر در گفتار روزمره دیده میشود. بنابراین «خجاف» واژهای است که هم به معنای جمعی از یک واژه دیگر آمده و هم به عنوان صفتی برای انسان متکبر و بدرفتار به کار رفته است.
خجاف
لغت نامه دهخدا
خجاف. [ خ ِ ] ( ع اِ ) ج ِ خجیف. ( از منتهی الارب ). رجوع به «خجیف » شود.
خجاف. [ خ َج ْ جا ] ( ع ص ) متکبر. ( از متن اللغة ). با کبر. با نخوت. بد دماغ.