حسین تفلیسی

«حسین تفلیسی» یکی از علمای بزرگ سده دوازدهم هجری و عالم عامل و زاهد کامل بوده است. او بیشتر عمر خود را به عبادت، ریاضت و مجاهده با نفس اختصاص داده و در راه علم و تقوی فعالیت می‌کرده است. او ساکن شهر اصفهان بود و در همان شهر به تدریس و تربیت جمعی از افاضل پرداخته است. شاگردانش از فضل و دانش او بهره‌مند شده و آثار علمی و اخلاقی او را دنبال می‌کردند. ملا حسین تفلیسی در حوزه‌های دینی و علمی فعالیت داشته و تفسیر قرآن از جمله آثار و دستاوردهای او به شمار می‌رود. او نمونه‌ای از عالم زاهد و فقیه متعهد به اصول اخلاقی و دینی بود. سبک زندگی او ساده و زاهدانه بوده است؛ به حداقل خوراک و پوشاک اکتفا می‌کرد و عمر خود را صرف ریاضت و عبادت نموده است. این ویژگی‌ها او را در میان مردم و شاگردانش محبوب و محترم ساخته بود. وی در رجب سال ۱۱۹۲ق در اصفهان وفات یافت و ابتدا در قبرستان آب‌بخشان مدفون شد. بقعه‌ای آجری و کوچک بر سر قبر او ساخته شده بود که بعدها تخریب گردید. پس از تخریب قبرستان آب‌بخشان، پیکر حسین تفلیسی به تخت فولاد منتقل شد و در بقعه صاحب روضات دفن گردید تا یاد و مقام علمی و معنوی او حفظ شود.