لغت نامه دهخدا
( جمة ) جمة. [ ج َم ْ م َ ] ( ع ص، اِ ) چاه بسیارآب. ( منتهی الارب ) ( اقرب الموارد ). || مجتمع آب چاه. ( اقرب الموارد ). || جماعتی انبوه از مردمان که دیت خواهند. ( منتهی الارب ): جاؤوا فی جمة عظیمة؛ یعنی در جماعت بسیار که دیت خواهند. ( اقرب الموارد ).
- جمةالسفینة؛ جایی از کشتی که آب تراویده درزها در آن جمع شود. ( منتهی الارب ) ( اقرب الموارد ).
- جمةالظهیره؛ معظم گرمگاه. ( منتهی الارب ).
- جمةالماء؛ جای ژرف از آب. ( منتهی الارب ).
رجوع به جَم شود.
جمة. [ ج ُم ْ م َ ] ( ع اِ ) تمامی موی سر و انبوهی آن. ( منتهی الارب ). مجتمع موی سر و آن بیشتر از وفرة است، گویند: حلق جمته. ج، جُمَم. ( اقرب الموارد ). || موی فرود بناگوش. ( منتهی الارب ).
- جمةالظهیرة؛ معظم گرمگاه. ( از اقرب الموارد ).
- جمةالماء؛ معظم آب. ( از اقرب الموارد ). رجوع به ماده قبل شود.