تیساء

لغت نامه دهخدا

تیساء. [ ت َ ]( ع ص ) عنز تیساء؛ آنکه هر دو شاخش به شاخهای بز کوهی ماند. ( منتهی الارب ). ماده بزی که شاخهای وی به شاخهای بز کوهی ماند. ( ناظم الاطباء ). رجوع به تیس شود.