تنوءالشاعر

«تنوءالشاعر» نام و لقب یکی از ادیبان و شاعران اندلسی در قرون میانی اسلامی است و به شخصی به نام محمد ابراهیم بن سالم بن فضیلة المعافری المعری اشاره دارد که کنیه‌اش ابوعبدالله بوده است. او از دانشمندان و اهل ادب در سرزمین اندلس به شمار می‌رفت و در منابع کتاب‌شناسی با لقب «التنوء» یا «تنوء الشاعر» شناخته شده است. این شخصیت ادبی در سال ۶۸۹ هجری قمری متولد شد و در سال ۷۴۹ هجری قمری درگذشت. وی علاوه بر شاعری، در زمینه‌های ادبی و علمی نیز فعالیت داشت و آثاری در موضوعات مختلف تألیف کرد. از جمله آثار او کتاب «الدرر الموسومة فی اشتقاق الحروف المرسومة» است که به مباحث ادبی و زبانی مربوط می‌شود. همچنین کتابی با عنوان «دوحة الجنان و راحة الجنان فی الحکایات و الاخبار» از دیگر آثار او به شمار می‌آید که مجموعه‌ای از حکایت‌ها و اخبار ادبی و تاریخی را در بر دارد. شهرت او بیشتر به دلیل توانایی در ادب و شعر و نگارش متون ادبی بوده است. لقب «تنوءالشاعر» در واقع نشانه‌ای از جایگاه او در میان اهل ادب و شاعران زمان خود به شمار می‌رود. اطلاعات مربوط به زندگی و آثارش در منابعی مانند کتاب‌های معرفی نویسندگان و مؤلفان ثبت شده است.