تمغر

لغت نامه دهخدا

تمغر. [ ت َ م َغ ْ غ ُ ] ( ع مص ) بخون سرخ گردیدن ودر حدیث یأجوج و مأجوج: فرموا بنبالهم فخرت علیهم متمغرة دماً؛ ای محمرة بالدم. ( از اقرب الموارد ).