ترکویی نام یک آبادی کوچک در منابع جغرافیایی قدیمی ایران بوده است که در دهستان کنارک و در محدوده شهرستان چابهار قرار داشته است و در متون قدیمی به عنوان یکی از روستاهای این منطقه معرفی شده است. این روستا در فاصلهای حدود ۴۲ هزار گزی شمالباختری چابهار و در مسیر ارتباطی چابهار به ایرانشهر واقع بوده است و موقعیت آن در ناحیهای جلگهای و گرمسیر قرار داشته است. بر اساس گزارشهای قدیمی، ترکویی دارای جمعیتی حدود ۱۲۰ نفر بوده است و زندگی در آن بیشتر به صورت روستایی و سنتی جریان داشته است. مردم این آبادی در گذشته به کشاورزی و دامداری اشتغال داشتهاند و معیشت آنان بر پایه استفاده از زمین و پرورش دام شکل گرفته بوده است. آب مورد نیاز این روستا از چاهها و بارندگیها تأمین میشده است و همین موضوع نشاندهنده شرایط کمآب و اقلیم گرم منطقه بوده است. محصولات اصلی آن شامل غلات، لبنیات و خرما بوده است که با شرایط آبوهوایی جنوب شرق ایران سازگار بوده است. راه ارتباطی این روستا در گذشته به صورت مالرو بوده است و دسترسی به آن نسبتاً دشوار و محدود انجام میشده است. با توجه به تغییرات جغرافیایی و اداری در طول زمان، نام این آبادی در منابع امروزی به صورت مستقل کمتر مشاهده میشود و احتمال دارد در ساختارهای جدید روستایی ادغام شده باشد یا تغییر نام داده باشد. این ویژگیها نشان میدهد ترکویی یکی از آبادیهای کوچک و سنتی منطقه بوده است که تصویری از شیوه زندگی روستایی در جنوب شرق ایران در گذشته را بازتاب میداده است.
ترکویی
لغت نامه دهخدا
ترکویی. [ ت ُ ] ( اِخ ) دهی است از دهستان کنارک که در شهرستان چاه بهار و 42 هزارگزی شمال باختری چابهار به ایرانشهر و 13 هزارگزی باختر شوسه چابهار به ایرانشهر قرار دارد. جلگه و گرمسیر است و 120 تن سکنه دارد. آب آن از چاه باران و محصول آنجا غله ولبنیات و خرماست. و شغل مردم آنجا کشاورزی و گله داری است.راه مالرو دارد. ( از فرهنگ جغرافیایی ایران ج 8 ).