«تَتْنیخ» واژهای عربی است که به صورت مصدر به کار میرود و در لغتنامههای معتبر ثبت شده است. این واژه در منابعی مانند منتهیالارب، قطرالمحیط و ناظمالاطباء به طور صریح معنا شده است. معنای اصلی «تتنیخ» مقیم شدن در جایی، اقامت گزیدن و ساکن شدن میباشد. این مصدر برای بیان حالتی به کار میرود که شخص یا گروهی در مکانی توقف طولانی کرده و آنجا را محل سکونت خود قرار میدهند. «تتنیخ» بیشتر در متون قدیمی عربی و فارسی متأثر از عربی دیده میشود و در زبان امروز کاربرد چندانی ندارد. از نظر کاربرد معنایی، این واژه با مفاهیمی مانند اقامت، سکونت و ماندگاری در یک محل هممعناست. در متون تاریخی، «تتنیخ» ممکن است برای توصیف اقامت لشکر، قبیله یا افراد در یک منطقه خاص به کار رفته باشد.
تتنیخ
لغت نامه دهخدا
تتنیخ. [ ت َ ] ( ع مص ) مقیم شدن در جایی. ( منتهی الارب ) ( قطر المحیط ) ( ناظم الاطباء ).