لغت نامه دهخدا
تتن تتن. [ ت َ ت َ ت َ ت َ ] ( اِ صوت ) نوعی از موازین قدما در تقطیع شعر، بجای تقطیع آن به ارکان عروض معمولی:
بر بحر مضارعست شعرش
طق طاق تتن تتن تتاطق.ناصرخسرو.
تتن تتن
فرهنگ فارسی
نوعی از موازین قدما در تقطیع شعر به جای تقطیع آن بارکان عروض معمولی.
