تبابیل

«تبابیل» شکل جمع واژه عربی «تَبْل» است که در لغت به معنای دشمنی، عداوت، کینه و حقد می‌باشد. هنگامی‌که گفته می‌شود «بَیْنَهُمَا تَبْل» به معنای آن است که بین آن دو عداوت و دشمنی وجود دارد. از آنجا که «تَبْل» در حافظه و قلب انسان نهفته می‌ماند، به «کینه» نیز تعبیر شده است؛ چنان‌که عبارت «فی قَلْبِهِ تَبْل» به معنای «در قلبش کینه هست» است. این واژه با آنکه ریشه‌ای کهن دارد، در متون ادبی و تاریخی عربی برای توصیف روابط خصمانه و ضبط کین‌های پنهان به کار رفته است. جمع‌های این کلمه به صورت‌های «تَبُول»، «أَتبال» و «تَبابیل» ذکر شده است که صورت آخر («تبابیل») نسبتاً نادر است. ضرب‌المثل یا عبارت ادبی «لَمْ یَزَلْ إِضْمَارُ التَّبُولِ یُسَبِّبُ إِظْهَارَ الْحُبُولِ» که به حفظ کینه‌ها و پیامدهای شوم آن اشاره دارد، نمونه‌ای از کاربرد این واژه در ادبیات است. در کل، «تبابیل» به عنوان یکی از شکل‌های جمع این مفهوم، بار معنایی شدید کینه‌توزی و دشمنی پایدار را منتقل می‌کند و با مفاهیمی چون دشمنی و کینه مترادف است.