لغت نامه دهخدا
تأبیل. [ ت َءْ ] ( ع مص ) صاحب شتران بسیار شدن. ( از منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ). || برگزیدن شتران را برای بچه و شیر. ( از منتهی الارب ) ( از ناظم الاطباء ). گلچین کردن شتران. ( از اقرب الموارد ). || گرد آوردن و گله کردن اشتران. || فربه کردن اشتران. ( از منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ). || تأبیل میت؛ ثنای مرده کردن. ( تاج المصادر ) ( از منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ). || غالب شدن. || قوی گردیدن. ( از منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ).
