لغت نامه دهخدا
تاذف. [ ذِ ] ( اِخ ) قریه ای است که بین حلب و بین آن چهار فرسنگ است، از وادی بُطنان از ناحیه بُزاعة. امروءالقیس آنرا در شعر خویش آورده گوید:
و یا رُب یوم صالح قد شهدته
بتاذف ذات التل من فوق طرطرا.
و بدان منسوب است ابوالماضی خلیفه... ( از معجم البلدان ).
تأذف. [ ت َءْ ذِ ] ( اِخ ) رجوع به «تاذف » شود.
