آیه 6 سوره دخان، که به «رَحْمَةً مِّن رَّبِّكَ ۚ إِنَّهُ هُوَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ» ختم میشود، در ادامه آیات پیشین که به نزول قرآن در شب قدر اشاره دارد، به بیان علت این نزول پرداخته است.
در تفسیر این آیه، آمده است که نزول قرآن و ارسال پیامبران، به عنوان رحمت و لطفی از سوی پروردگار به بندگان است. خداوند با ارسال این هدایتها، انسانها را از گمراهی نجات میدهد و راه سعادت را به آنان نشان میدهد. در ادامه، خداوند خود را به عنوان «السَّمِيعُ» (شنوا) و «الْعَلِيمُ» (دانا) معرفی میکند، تا بیان کند که او به تمام سخنان و افعال بندگانش آگاه است و هیچ چیزی از او پنهان نمیماند.
این آیه همچنین نشاندهنده ارتباط مستقیم و بیواسطه انسان با خداوند است. خداوند با ارسال قرآن و پیامبران، به انسانها فرصت میدهد تا از هدایتهای الهی بهرهمند شوند و به سعادت دنیوی و اخروی دست یابند.