لغت نامه دهخدا
اصحاب منقل.[ اَ ب ِ م َ ق َ ] ( ترکیب اضافی، اِ مرکب ) بمعنی یاران همصحبت. ( از مصطلحات ) ( غیاث اللغات ). بمعنی یاران همصحبت که در زمستان بدور منقل حلقه زده می نشینند و از هر باب حرف با هم زنند. ( آنندراج ). || بمجاز، بمعنی ارباب مشوره استعمال کنند:
در محفلی که بسته زبان سپند من
صد آتشین عذار در اصحاب منقل است.تأثیر ( از آنندراج ).|| در تداول عامه، مبتلایان به تریاک. وافوریان. تریاکیان.