لغت نامه دهخدا
انوء. [ اَ وَ ] ( ع ص ) کسی که دارای علم انواء بود. ( ناظم الاطباء ). دانای انواء. ( منتهی الارب ). || ( ن تف ) داناتر به انواء: ما بالبادیة انوء منه ای اعلم. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ). رجوع به انواء شود.
انوء. [ اَ وُ ] ( ع اِ ) ج ِ نوء. ( اقرب الموارد ) ( المنجد ). رجوع به نوء شود.
