لغت نامه دهخدا
( انتآء ) انتآء. [ اِ ت ِ آ ] ( ع مص ) رجوع شود به انتئاء.
انتاء. [ اِ ] ( ع مص ) سپس ماندن. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ) ( آنندراج ). درنگ کردن. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ). تأخر. ( از اقرب الموارد ). || شکستن و آماسیده کردن بینی کسی را. || موافق شدن با کسی در شکل و در سیرت، یقال: انتاءفلاناً. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ) ( از آنندراج ). موافق شدن در شکل و خلق با کسی. ( از اقرب الموارد ).
