افگانه فکندن

لغت نامه دهخدا

افگانه فکندن. [ اَ ن َ / ن ِ ف َ / ف ِ ک َ دَ ] ( مص مرکب ) بچه ناتمام سقط کردن. بچه را پیش از موعد طبیعی انداختن:
مادرروزی ار افگانه فکند
غم مبر انده افگانه مخور.خاقانی.