اعامه
مترادفها
عامه، مردم
متضادها
خاصه
لغت نامه دهخدا
( اعامة ) اعامة. [ اِ م َ ] ( ع مص ) بی شیر گردانیدن. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ). اعامه خدا کسی را؛ بی شیر فروگذاشتن وی را. ( از اقرب الموارد )( از متن اللغة ). || بی شیر شدن. یقال: اعامه اﷲ؛ ای ترکه بغیر لبن فاعام هو. ( منتهی الارب ) ( از ناظم الاطباء ) ( اقرب الموارد ) ( متن اللغة ). بی شیر بگذاشتن. ( تاج المصادر بیهقی ). || کم شیر گردیدن قوم. ( منتهی الارب ). کم شیر شدن قوم. ( ناظم الاطباء ).اعامه قوم؛ کم شدن شیر آنان. ( از اقرب الموارد ). || اعامه قوم؛ هلاک شدن شتران آنان و در نتیجه بدست نیاوردن شیر. ( از متن اللغة ). || اعامه خانه؛ گذشتن سالهابر آن. ( از متن اللغة ).
جمله سازی با اعامه
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید. گزارش محتوای نامناسب
💡 در ساختار اجتماعی جوامع قدیمی، تفاوتهای بسیار گستردهای میان طبقه اشراف و اعامه مردم از نظر سطح سواد، دارایی و حقوق قانونی وجود داشت.
💡 رهبران سیاسی در آن دوران تلاش میکردند تا با وعدههای مختلف، نظر اعامه مردم را جلب کرده و از شورشهای احتمالی علیه حکومت جلوگیری کنند.
💡 برخلاف تصور برخی، اعامه مردم همواره نقش مهمی در پیشبرد تغییرات اجتماعی و شکلگیری جنبشهای مردمی در طول تاریخ طولانی بشریت ایفا کردهاند.