استرونتن
لغت نامه دهخدا
استرونتن. [ اَ ت َت َ ] ( هزوارش، مص ) بلغت زند و پازند بمعنی بستن باشد که در مقابل گشودن است. ( برهان ) ( مؤید الفضلاء ).
استرونتن. [ اَ ت َت َ ] ( هزوارش، مص ) بلغت زند و پازند بمعنی بستن باشد که در مقابل گشودن است. ( برهان ) ( مؤید الفضلاء ).