ادات قرب

[ویکی فقه] ادات قرب، حرف دال بر قرب و نزدیکی را می گویند.
بنا بر نظریه برخی از ادیبان که «عسی» را از حروف شمرده اند، «عسی» ادات قرب است. سیوطی می گوید: «عسی» فعل جامدی است که صرف نمی شود؛ به همین دلیل، بعضی آن را حرف دانسته اند. معنای «عسی» تمنی امر محبوب و اشفاق از مکروه است.ابن فارس گفته است: «عسی» برای قرب و نزدیکی می آید؛ مانند: (قل عسی ان یکون ردف لکم بعض الذی تستعجلون). کسایی می گوید: هر جایی از قرآن که «عسی» به صورت « خبر » استعمال شده، مفرد است (مانند آیه ۷۲ سوره نمل ). و آن چه به شکل استفهام آمده است، جمع بسته می شود؛ مانند: (فهل عسیتم ان تولیتم...).