ابن قیم جوزیه، با نام کامل شمسالدین ابوعبدالله محمد بن ابیبکر بن ایوب زرعی دمشقی (691–751 هـ.ق)، از علمای برجسته حنبلی در قرن هشتم هجری بود. او در روستای «زرع» واقع در منطقه حوران سوریه متولد شد و در دمشق به تحصیل و تدریس پرداخت. شهرت او به «ابن قیم جوزیه» به دلیل مسئولیت پدرش در سرپرستی مدرسه جوزیه بود.
ابن قیم جوزیه در علوم مختلف اسلامی از جمله فقه، تفسیر، حدیث، کلام و ادب تبحر داشت. او از شاگردان برجسته ابن تیمیه بود و بسیاری از آثارش در زمینههای مختلف علمی تألیف شده است. از جمله آثار مهم او میتوان به «الروح»، «مدارج السالکین» و «شفاء العلیل» اشاره کرد.
ابن قیم جوزیه به دلیل دیدگاههای خاص خود در مسائل دینی و فقهی، مورد توجه و نقد علمای مختلف قرار گرفت. برخی از اندیشههای او در زمینه تکفیر و نقد برخی آداب دینی، موجب شد تا او در دوران حیات خود با مخالفتهایی مواجه شود. با این حال، آثار او تأثیرات عمیقی بر اندیشههای اسلامی به ویژه در مکتب حنبلی گذاشت.
