ابن قاضی شهبه شمس الدین ابوعبدالله محمد بن عمر

[ویکی فقه] ابوعبدالله محمد بن عمر بن محمد بن عبدالوهاب، فقیه و نحوی، یکی از شخصیت های خاندان اِبْن ِ قاضی ِ شُهْبه، می باشد. ابن قاضی شهبه عنوان خاندانی شافعی مذهب که در سده های ۷-۹ق /۱۳- ۱۵م در دمشق می زیسته اند.
ابوعبدالله محمد بن عمر بن محمد بن عبدالوهاب، ملقب به شمس الدین و معروف به ابن قاضی شهبه و یا به گفته ابن ایاس،
محمد ابن ایاس، بدائع الزهور، ج۱، ص۲۸۱، به کوشش محمد مصطفی، قاهره، ۱۴۰۳ق / ۱۹۸۳م.
وی فقه و نحو را نزد عموی خود کمال الدین عبدالوهاب و نیز برهان الدین فزاری آموخت و در حلقه درس عموی خود به عنوان مُعید، درس را برای شاگردان تکرار می کرد. او کتاب الاموال ابوعُبَید را در ۸ سالگی نزد ابوجعفر ابن موازینی فراگرفت و از گروهی دیگر حدیث آموخت.
ابوبکر ابن قاضی شهبه، تاریخ، ج۳، ص۵۱، به کوشش عدنان درویش، دمشق، ۱۹۷۷م.
وی در ۷۲۶ق که عمویش درگذشت، به جای او به تدریس پرداخت و تا بعد از ۷۷۰ق به تدریس مشغول بود. او نخست در مدرسه شامیه البَرّانیه سمت معید داشت، اما بعداً خود مستقلاً به تدریس پرداخت و در اواخر عمر حدود یک سال و ۳ ماه در مدرسه مذکور تدریس کرد و جمع بسیاری از علما و بزرگان مانند: ابن خطیب یبرود، عماد بن کثیر، شهاب اذرعی و شماری دیگر از وی دانش آموختند؛
ابوبکر ابن قاضی شهبه، تاریخ، ج۳، ص۴۹، به کوشش عدنان درویش، دمشق، ۱۹۷۷م.
...