ابن الارمله

کلمه‌ی «ابن الارمله» در منابع مختلف به معنای «فرزند بی‌همسر» یا «فرزند بیوه» آمده است. این واژه در حقیقت به طور خاص در متون دینی و تاریخی به شخصیت‌هایی نسبت داده می‌شود که والدینشان به نوعی شرایط خاصی داشته‌اند، مانند بیوه بودن مادر یا بی‌پدر بودن کودک. به‌ویژه در اصطلاحات اسلامی و مسیحی، این عبارت به نوعی اشاره به عیسی بن مریم (ع) دارد که مادر او، حضرت مریم، بدون همسر به دنیا آوردن ایشان را تجربه کرد. در منابع مختلف، واژه‌ی «ابن الارمله» برای اشاره به عیسی مسیح (ع) آمده است، چون مادر او، حضرت مریم، به‌تنهایی و بدون همسر، او را به دنیا آورد. به‌طور خاص در متون مسیحی، این واژه گاهی برای اشاره به معجزه‌ی تولد حضرت عیسی از حضرت مریم استفاده می‌شود. در حقیقت، معنای این عبارت بیشتر در کنار مفهوم معجزه بودن تولد حضرت عیسی (ع) به‌کار می‌رود و در تلاش است تا توجه‌ها را به ویژگی‌های خاص و غیرعادی این اتفاق جلب کند. همچنین از این عبارت به‌عنوان نماد معجزه و قدرت خداوند در تولد عیسی (ع) یاد می‌شود.