عیوض

عیوض (عِیوَض) یک نام پسرانه با ریشه اوستایی است که به معنای دانای کُل یا همه‌فن‌حریف به کار می‌رود.

این واژه از دو بخش تشکیل شده است:

ای (ē) که به عنوان پیشوند منفی‌ساز در اوستا استفاده می‌شود و همچنین به معنای داشتن چیزی است.

وز که به معنای جنبش یا حرکت است و به هر چیزی که به جنبش درآید یا برانگیزد اشاره دارد.

در زمان هخامنشیان، به افرادی که دارای مهارت‌های چندگانه و توانایی‌های مختلف بودند، آیواز می‌گفتند.

این نام به دلاوری‌ها و پهلوانی‌های بابک خُرّمدین نیز مرتبط است و به عنوان لقبی برای او شناخته می‌شود.

به طور کلی، عیوض به معنای فردی کاردان، ماهر و پیشرو است که در هر زمینه‌ای توانایی دارد و به دیگران کمک می‌کند.