اتابکان سنجار

اتابکان سنجار. [اَ ب َ ن ِ س َ ] ( اِخ ) ( 566-617 هَ. ق. ). رجوع به اتابکان الجزیره و شام شود.انقراض این شعبه بدست ایوبیان صورت گرفت. رجوع به طبقات سلاطین اسلام ص 145 شود.

اَتابکان سِنجار (حک: ۵۶۶ ـ پس از ۶۱۶ق)
شاخه ای از حکمرانان از سلسلۀ آل زنگی در سنجار. پس از آن که سیف الدین غازی دوم، سِنجار را در ۵۶۶ق، فتح کرد، حکومت آن را به برادرش، عمادالدین ابوالفتح زنگی بن مودود، واگذار کرد. پس از مرگ عمادالدین فرزندش، قطب الدین محمد، جای او را گرفت (۵۹۴ق). پس از او عمادالدین شاهنشاه بر سنجار حکم راند (۶۱۶ق)، و بالاخره برادرش، محمود بن محمد، جانشین او شد (۶۱۶ـ۶۱۷ق)، ایوبیان بساط حکومت اتابکان سنجار را برچیدند.

💡 و یا در جای دیگر، که همین موضوع را در حقّ ملوک دیار یزد و اتابکان سلغری چنین تکرار می‌کند:

💡 در سال ۷۹۸ ق منطقه لر کوچک به تصرف تیمور گورکانی درآمد و از آن پس اتابکان، قدرت قبلی خود را از دست دادند و جنگ‌ها و اختلافات درونی و باعث فروپاشی آنان گردید. آخرین اتابک لر کوچک، شاهوردی خان نام داشت که به دستور شاه عباس یکم در سال ۱۰۰۶ ق کشته شد و حکومت ۴۲۶ ساله اتابکان لر کوچک به پایان رسید..

💡 «هوایش گرمسیر است و به عفونت مایل و حدودش با ولایات ارمن،شروان، آذربایجان و دریای خزر پیوسته است. حقوق دیوانیش در عهد اتابکان زیاد از ۳۰۰ تومان این زمان بوده است و اکنون ۳۰ تومان و ۳۰۰۰ دینار است که بر روی دفتر آمده.»