حقیقت شرعى

[ویکی فقه] حقیقت شرعی به وضع لفظ برای معنای خاص توسط شارع اطلاق می شود.
حقیقت شرعی، از اقسام حقیقت عرفی خاص بوده و در جایی است که شارع لفظی را برای رساندن معنایی وضع می کند؛ برای مثال، مکلف از لفظ صلاة، صوم و حج معانی شرعیه ای را می فهمد که این معانی، حادث و جدید بوده و اعراب قبل از اسلام، آن الفاظ را در این معانی به کار نمی گرفتند؛ حال این سئوال پیش می آید که آیا شارع این الفاظ را بدون نصب قرینه و به وسیله وضع تعیینی، برای آن معانی خاص وضع نموده است، یا این که این الفاظ بعد از اسلام، از معانی لغوی خود، با نصب قرینه ای و به وسیله وضع تعینی، به این معانی جدید نقل داده شده است. اصولیون در این باره اختلاف دارند، ولی مشهور معتقدند شارع این الفاظ عبادات را برای این معانی، به وضع تعیینی و بدون قرینه وضع نکرده است، چون اگر چنین بود حتماً در تاریخ ثبت می شد و به ما هم می رسید.

💡 در هنگام جنگ جهانی دوم، نزدیک به یک سال (از سال ۱۹۴۱ (میلادی) تا ۱۹۴۲ (میلادی)) به عنوان سرجوخه در واحد اطلاعات ارتش بریتانیا در بخش خاورمیانه به کار مشغول شد. او از تسلط خود به زبان‌های خارجی (شرقی و غربی) برای رمزگشایی پیام‌ها استفاده کرد. در حقیقت او در این هنگام جاسوس دولت بریتانیا بوده است.

💡 آن قامتست نی به حقیقت قیامتست زیرا که رستخیز من اندر قیام اوست

💡 چه شاه راه حقیقت نموده‌اند ترا هزار حیف اگر روی در مجاز کنی

💡 در این پرده که میبینی مبین پیش چو من داری حقیقت بیشکی خویش

💡 جملهٔ معروف «انا الحق» (من حقیقت هستم یا من خدا هستم) که در ادبیات فارسی بارها تکرار شده‌است، از حلاج است. برخی این مسئله را نشانه‌ای از ادعای خدایی کردن حلاج می‌دانند؛ حال آنکه عده‌ای دیگر بر این باورند خدا از طریق حلاج سخن گفته‌است.

💡 چین در حقیقت بر اساس نظر دولت اش، خود را متعهد به حقوق بشر می‌داند و در سال ۲۰۰۴ با وارد کردن یک متمم به قانون اساسی مبنی بر اینکه «دولت به حقوق بشر احترام و آنرا تضمین می‌کند» آن را پذیرفت. (متمم شماره ۳۳/۳)