ناصبوری کردن

ناصبوری کردن. [ ص َ ک َ دَ ] ( مص مرکب ) بی قراری کردن. ناصبوری. ناشکیبائی. رجوع به ناصبوری شود.

💡 وگر تو ناصبوری کز تو دورم چه پنداری که بینی من صبورم

💡 چو نام حقّ ازو بشنود نوری به پیش او دوید از ناصبوری

💡 ز دوری باشدم زان ناصبوری که از یاد تو دور افتم ز دوری

💡 چو قیصر دید خسرو را ز دوری بدو نزدیک شد چون ناصبوری

💡 ناصبوری طاقت از دستش ربود مویه گر رخ کند و گیسو برگشود

💡 همه از ناصبوری های دل بود بهانه تهمتش بر آب و گل بود