خاندان علمی و با فضیلت اشکوری، که امروزه با عناوینی همچون اشکوری، معصومی، حسینی، نجفی، لاهوتی، عرفانی، قائمی، فرزانه و پیشبین شهرت دارند، از بزرگترین و مشهورترین خاندانهای علمی جهان تشیع به شمار میروند. پیشینهٔ نام، آثار و خدمات این خاندان به چندین قرن پیش بازمیگردد و بخش عظیمی از صفحات تاریخ و کتب رجال و تراجم به زندگی و شرح حال بزرگان آن اختصاص یافته است. این سادات جلیلالقدر، که نسبشان به امام حسین (ع) میرسد، اصالتاً گیلانی و اهل منطقهٔ اشکور هستند.
اشکور منطقهای وسیع در بخش مرکزی شهرستان رودسر، در استان گیلان واقع شده است. این ناحیه از دو بخش بالا و پایین تشکیل یافته و مجموعاً دارای ۳۶۰ پارچه آبادی در مساحتی بالغ بر ۸۵۰ کیلومتر مربع است. اشکور از جنوب به قزوین و لوشان، از غرب به سیاهکل، از شرق به شهرهای رامسر و تنکابن و از شمال به شهرهای لنگرود و رودسر محدود میشود. تقریباً سراسر این ناحیهٔ کوهستانی در البرز شمالی و در دامنهٔ کوه بزرگ «سمام» واقع شده و رودخانهٔ خروشان و پرآب پلرود این سرزمین زیبا را از هم جدا میسازد. این منطقه تماماً در ناحیهٔ تاریخی دیلم قرار دارد و مردم آن در قرن سوم به دست «ناصر کبیر»، از سادات علوی، مسلمان و شیعهٔ اثنیعشری شدند.
این سرزمین سرسبز، علاوه بر برخورداری از مواهب طبیعی همچون جنگلهای انبوه، آب و هوای لطیف، چشمهساران و جویباران جوشان و مناظر کوهستانی بدیع، از دیرباز مهد پرورش عالمان جلیلالقدر و حکیمانی بلندآوازه نیز بوده است. چهرههای شاخص علمی همچون میرزا هاشم اشکوری، قطبالدین محمد اشکوری، شیخ محمد اشکوری، طلوعی اشکوری و صدرایی اشکوری از خطبای نامدار کشور، و صدها نفر دیگر که نامشان زینتبخش کتب تراجم و رجال است، از این خطه برخاستهاند.
