جامه ٔ کاغذین

جامه کاغذین. [ م َ / م ِ ی ِ غ َ ] ( ترکیب وصفی، اِ مرکب )جامه ای که از کاغذ سازند. مرحوم دهخدا در امثال و حکم آورده اند: چنانکه از اشعار ذیل برمی آید گویا پوشیدن جامه کاغذین و نوشتن موضوع دادخواهی بر آن به نشانه استغاثه و تظلم پیشتر در ایران رسمی بوده، چنانکه خره و گل بسر اندودن و یا کاه بسر ریختن و یا جامه ( و بقول ناصرخسرو ) پوستین به لای مالیدن، تا زمان ما معمول است:
بعد از این چون قلم بسر کوشم
جامه کاغذین فروپوشم
علم جامه جمله قصه داد
وندر او کرده غصه خود یاد.اوحدی ( از امثال و حکم دهخدا ).و گویا برای این مقصود گاهی نیز پلاسی مخصوص ببر میکرده اند:
بس که با من کج پلاسی کرد چرخ بدپلاس
دوش بختم را پلاس دادخواهی شد لباس.شانی تکلو ( از امثال و حکم دهخدا ).و گاهی نیز در امرِ دم، پیراهن قتیل را بر چوب می آویخته اند:
گل پیرهن دریده خون آلود
از دست رخ تو بر سر چوب کند.
و زمانی نیز برای مطلق دادخواهی خون بر پیشانی میمالیده اند:
نماند از گریه بسیار در دل آنقدر خونم
که گر خواهم برسم دادخواهان بر جبین مالم.تجلی لاهیجی ( از امثال و حکم دهخدا ).از آن کسی ( ؟ ) که برآیدخط تو گرد عذار
بسا کسا که چو خط جامه کاغذین کردند.میرخسرو ( از بهار عجم ).رجوع به کاغذین جامه شود.

جامه ای که از کاغذ سازند

💡 دیوانه طناب کاغذین ندرد چونانکه تو صف آهنین دری

💡 باز صیاد اجل را آتشین منقاردار چرخ گیرای امل را کاغذین چنگال کن

💡 حاصل ما از سخن جز دود آهی بیش نیست در زمین کاغذین تخم شرار افشانده ایم

💡 سمندروار بر دریای آتش می زند خود را ز مکتوبم کبوتر گرچه بال کاغذین دارد

💡 تو گفتی که مغفر بر تیغ کین به سر کاغذین بود نی آهنین