البلوغ حقیقته علامته و احکامه و تلیه رساله فی تاثیر الزمان و المکان علی استنباط الاحکام

[ویکی نور] البلوغ حقیقته، علامته و أحکامه و تلیه رسالة فی تأثیر الزمان و المکان علی استنباط الاحکام، تألیف آیت الله جعفر سبحانی (1308-)، در موضوع احکام و شرایط بلوغ از دیدگاه فقه استدلالی شیعه بحث می کند.
نویسنده در مقدمه به جنبه های مختلف بلوغ اشاره کرده که این بحث هم از دیدگاه پزشکی مورد اهمیت است و هم از نظر حقوقی و قانونی؛ ولی آنچه که او را بر نگارش این کتاب برانگیخته، بررسی جنبه های فقهی بلوغ، به ویژه بلوغ دختران است.
این نوشتار رساله ایست مربوط به بلوغ و در ابتدای آن بلوغ از دیدگاه قرآن و روایات در دو بخش مستقل آمده، سپس سن بلوغ پسران و دختران در دو مقام مستقل به همراه ادله هر کدام ذکر شده است. در بخش بلوغ دختران 10 طائفه از روایات و پرسش و پاسخ هایی مربوط به آن مورد مطالعه قرار گرفته است.
نگارنده پس از بیان اهمیت مسأله بلوغ در مقدمه رساله اول به دیدگاه قرآن در این باره و شرح و تفسیر 3 گروه از آیات قرآن می پردازد که مهم ترین آنها آیاتی است که بلوغ الحُلُم را مطرح کرده. وی چند احتمال در معنای آن ذکر می کند و مفهوم سوم را برگزیده که حلم را به اهتلام معنا کرده است.
در بخش بعد بلوغ را از دیدگاه روایات بررسی کرده و معتقد است در کلمات معصومان برای بلوغ 3 علامت ذکر شده است: 1-احتلام 2-انبات 3-سن بلوغ.

💡 بـعـيـد نـيست موضوع معرفى كردن يوسف به برادرش بنيامين پنهانى انجام شده باشد،نه در حضور برادران، چنان كه جمعى از مورّخان نيز بدان تصريح كرده اند و شايد ازجمله اوى اليه اخاه كه در قرآن كريم آمده است، نيز اين مطلب استنباط شود.

💡 زنانی که برای ندیمه شدن آموزش می‌بینند، شبانه و در زمان خواب نام خود را به یکدیگر می‌گویند. آن‌ها «آلما، جنین، دولورس، مویرا، جون» هستند که همگی به جز جون، بعدها کشته می‌شوند. به همین دلیل بعضی از مخاطبین استنباط کرده‌اند که نام اصلی او جون باشد.

💡 محمد بن عبدالله، حیا را زینت ایمان می داند و در بیان علی بن ابی‌طالب حیا، کلید هر خوبی است. از این بیانات این نکات استنباط می شود که با رفتن حیا باب خیر و خوبی مسدود و باب شرّ و زشتی گشوده می گردد و در نهایت هلاکت ابدی را به دنبال می آورد.

💡 تحقیقات باستان‌شناسی نشان می‌دهد که استفاده از ارابه‌های جنگی در سرزمین‌های ایرانیان به هزاره سوم پیش از میلاد برمی‌گردد. اوستا سخن از ارابه‌های جنگی می‌کند که آنها را رتشتا[Latin ۵] می‌نامد. با این حال در یشت ۱۰٫۱۱، کلمه باید معنی «جنگجوی سوارکار» بدهد. از اینرو گرشویچ به‌طور متقاعد کننده‌ای استنباط می‌کند که باید از این کلمه معنی جنگجو را دریافت.